Logo wijksecourant.nl


Met gezond verstand

  Column

De aanblik van mensen in de zon op een terras maakt me altijd gelukkig. Het ongecompliceerde van buiten leven, plezier maken met anderen, genieten van een drankje en zalig niets doen. Op een terras zit je een beetje langs de zijlijn. Je staat even buiten het vaak hectische bestaan. Je bekijkt de passerende mensen, die zich haasten naar een volgende plek, boodschappen doen, de kinderen ophalen, aan het werk zijn. Even leef je als een vorst. Je geniet van wat de bediening je heeft gebracht, ervaart het als geluk, als een geschenk. Kon het leven maar altijd zo goed zijn…

Een doos met boeken

Graag zou ik willen dat vakantie zo'n langgerekte heerlijke terras-ervaring was, maar vakanties kennen hun ups en downs. Het weer zit niet altijd mee. De plek waar je neerstrijkt valt soms tegen. Je staat wel even buiten het hectische bestaan, maar je kunt de wereld niet buiten sluiten en behalve dat neem je ook jezelf mee. Zo houd ik bijvoorbeeld van lezen en heb dus altijd een doos met boeken bij me: misdaadromans, boeken over onze tijd, biografieën van politici of denkers, verhalenbundels, en bijna altijd ook wel een boek over de tweede wereldoorlog. En in bijna alle stuit ik op de werkelijkheid van alledag, de strijd om het bestaan, het gevecht tegen misdaad en onrecht, de rol die haat en angst spelen in het leven van mensen.

Vakantie is wel een time-out van de alledaagse werkelijkheid, maar voor mij is 'de boze wereld' nooit ver weg. Gelukkig had ik ook het boekje 'Een jihad van liefde' bij me, van Mohamed El Bachiri. Hij vertelt daarin wat hem overeind houdt sinds hij bij de terreuraanslag in een metrostation van Brussel zijn vrouw Loubna, tevens moeder van zijn twee kinderen, verloor.

Haar liefde is voor hem 'een onuitputtelijke grondstof', die maakt dat hij in deze vloedgolf van verdriet de hoop niet heeft verloren. Hij - zoals hij zelf zegt 'een moslim met gezond verstand' - werd voor mij een zon op mijn vakantieterras.

reageer als eerste
Meer berichten