Logo wijksecourant.nl

Tussen kolenkit en krant…

Foto:

Column Henk Kroese

Mijn vader vertelde graag over de eerste auto die door de buurtschap was gereden waar hij geboren en getogen was. Zijn moeder, die de buurtschap nooit verliet, kon haar ogen niet geloven: een ding op wielen dat bewoog zonder paard ervoor! Ze was in haar leven van de ene in de andere verbazing gevallen: stromend water in plaats van een pomp, elektrisch licht in plaats van de petroleumlamp, melken met een machine, een tractor in plaats van een paard, en ga zo maar door.

Die technische ontwikkelingen gingen in het leven van mijn vader in hoger tempo door: in plaats van de kolenkachel kwam er centrale verwarming, de douche verving de wekelijkse wasbeurt in een tobbe, er kwam radio en televisie ("t' is toch niet te gelóven!"), de elektrische schrijfmachine (mét correctielint!). We kregen (nou ja…)) een auto. We gingen op vakantie en ontdekten het buitenland met een reis- en kredietbrief van de ANWB. De wereld ging voor ons open… Mijn vader schafte zich zelfs nog een computer aan en leerde berichten verzenden.
Ondertussen heb ik zelf een leeftijd waarop ik terug kan kijken op ontwikkelingen gedurende mijn leven. Auto's zijn er zoveel dat we spreken over verkeersinfarcten. Er wordt zoveel gevlogen dat we spreken over vliegschaamte. Het internet is gekomen: met het indrukken van een paar toetsen kunnen we bibliotheken van hier tot Tokio raadplegen of films kijken op het moment dat het ons uitkomt. Via de media komt heel de wereld ons leventje binnen.

Al die technische ontwikkelingen boden een uitgelezen mogelijkheid voor handel en industrie om zich op hun beurt te ontwikkelen: meer producten, meer winst, meer werk. Meer reclame ook, want zonder klanten geen handel. Dus meer huis-aan-huis-bladen en reclamefolders in de bus, want de klant moet weten wat er te koop is.

Maar technische ontwikkelingen leveren niet alleen werk óp, ze maken het ook overbodig. Het trekpaard verdween en de melkrijder (er staat bij mij nog een melkbus in de gang als 'souvenir'), de lantaarnaansteker en de kolenboer, de typiste en ga zo maar door. Er kwamen gecompliceerde apparaten die het werk van ons overnemen, robots in fabrieken en computers op kantoor.

Met name op het gebied van de informatievoorziening is er een ontwikkeling gaande die de vaart van een orkaan heeft. Wat (men vindt dat) wij moeten weten wordt meer en meer elektronisch aangeboden. Digitale nieuwsmedia stellen ons in staat om informatie in te zamelen als wij dat willen en als het ons interesseert. Je tikt een zoekterm in en vindt in minder dan een seconde wat je zocht…

Zo komt het dat we met z'n allen een stadsblad kwijtraken. Technische ontwikkelingen en economische overwegingen maakten ooit dat Wijk twee plaatselijke bladen kreeg. Nu keert zich het tij en gaan we terug naar één. "De markt ontwikkelt zich zodanig en zo snel dat in veel steden en gemeenten nog slechts plaats is voor één huis-aan-huiskrant", aldus een woordvoerder van de Persgroep.

Wat ons vertrouwd was

en bekend, verdwijnt

aan de lopende band.

Naast pomp en paard

en kolenkit, nu ook

de Wijkse Courant.