Ode aan de vakantie

Foto:

Column Henk Kroese -

Eindelijk is het zover. Je hebt er misschien al maandenlang naar uitgekeken: vrij!

Je laat de school, het werk, het huishouden, je dagelijkse bezigheden achter je. Althans voorlopig. Even geen plichten meer, geen huiswerk, geen tredmolen, geen werkbriefjes. De agenda is voor een paar weken blanco.

Zelfs de vrijwilligerstaak die je op je hebt genomen, laat je voor wat het is. Je weet het: het verenigingsleven, de sport, de kerk, de school, de zorg, de brandweer, de bibliotheek, en zo meer, ze kunnen niet zonder vrijwilligers. Maar nu moeten ze het even zonder jou doen.

De stoom moet voor een tijdje van de ketel. Even op adem komen, tot rust. Je komt weer eens even aan jezelf toe, je eigen dromen en verlangens. De geest verzetten. De batterij opladen, op krachten komen. Lekker weg in eigen land of daarbuiten nieuwe continenten verkennen, vreemde culturen proeven. Met de caravan naar een achterhoek of met het vliegtuig naar de zon.

ergens anders maar met jezelf

Tijd voor een fietstocht door de Ardennen of een voettocht naar Santiago di Compostella. Op safari of survival. Eindelijk eens tijd voor je grote hobby, een zangweek in het buitenland of een beachvolleybaltoernooi in Scheveningen. Gewoon lekker thuis chillen met vrienden of al die boeken lezen waar je het hele jaar niet aan toekwam. De TV aan en lekker sport kijken of alle afleveringen van een serie achter elkaar…

Het voordeel van weggaan is dat niets of niemand je komt storen. Geen tuin die wacht op wiedende handjes. Geen kranten die gelezen willen worden. Geen callcenters die bellen of je dit of dat. Geen bedden opmaken en stofzuigen, strijken of planten verzorgen, het kan allemaal wachten of, in geval van de planten, anderen doen het even voor je…

En daar zitten, liggen of lopen we dan. Ergens ver weg of dichtbij in eigen land. Aan de andere kant van de wereld of thuis in ons eigen wereldje. We geven ons over aan het luieren of proberen onze grenzen te verleggen. Maar waar we ook zijn, altijd hebben we onszelf bij ons.

Of je nu in Wijk in de spiegel kijkt of in Shanghai, je ziet jezelf. Wandelend over de Utrechtse Heuvelrug of door de Grand Canyon, je kunt jezelf niet ontlopen. Je neemt je eigen dromen en fantasieën mee, maar ook je angsten en onvermogens.

We zouden diepzee willen duiken en de onderwaterwereld willen verkennen zoals vissen dat doen, of de aarde van boven af willen bekijken zoals een adelaar. De hoogste berg van de wereld willen beklimmen of willen vrijen met de aantrekkelijkste man of vrouw, of eindelijk eens helemaal vrij willen zijn… We zouden onbegrensd wijn willen drinken zonder dronken te worden of willen bungy jumpen zonder bang te zijn en ga zo maar door.

Maar ach, als de kansen zich voordoen, durven we nogal eens niet. We zijn niet zulke helden. En onze lichamelijke conditie is lang niet altijd optimaal. En dat geldt vaak ook als het om onze financiële mogelijkheden gaat. En voor de rest: soms regent het gewoon, of is het veel te heet….

Aan onze dromen en verlangens komt gelukkig geen eind. Maar wel aan onze vakantie…

Meer berichten