Foto:

Kampioenen, kampioenen!

Column Haike Blaauw

Het is weer de tijd van het jaar waarin de beslissingen vallen in de verschillende competities, wie worden er kampioen en wie degraderen er? Op alle velden spelen loopt de spanning steeds verder op bij spelers, coaches, trainers en vooral ook bij de ouders. Nog een wedstrijd te gaan, het verschil is minimaal, het doelsaldo is vergelijkbaar, hoe gaat het aflopen?

De voormalig voorzitter van het Internationaal Olympisch Commité Pierre de Fréri, Baron de Coubertin deed ooit de uitspraak dat het belangrijkste in het leven niet de triomf is, maar de strijd. Hij gaf aan dat het essentiële niet is om te hebben gewonnen maar om goed te hebben gestreden.

Nou denken veel sporters en hun aanhang daar volstrekt anders over, alleen de eindoverwinning en daarmee het kampioenschap telt. Voorafgaand aan de beslissingswedstrijd staat de aanhang nog gezellig met elkaar te keuvelen, echter zodra het beginsignaal door de scheidsrechter wordt gefloten gaan alle remmen los. Vooral voor jonge onervaren scheidsrechters komt het vaak neer op een ernstige vorm van spitsroeden lopen tussen krijsende ouders en druk gesticulerende coaches. Ieder besluit tegen de eigen ploeg wordt op luide wijze aangevochten en men moedigt de arbitrage aan om toch vooral voor het thuisspelende team te fluiten, dit terwijl men zich bij uitwedstrijden zo ergert aan vermeende arbitrale partijdigheid.

Loopt het verhaal onverhoopt anders af en wordt het kampioenschap niet veilig gesteld dan zijn de rapen gaar. De coach kan er niks van, de spelers hadden hun dag niet, het veld was slecht, het weer zat tegen en de scheidsrechter snapten er geen biet van.

Slaagt de missie evenwel dan gaat de vlag in top, klinkt het onvermijdelijke "We are the Champions" en vloeit het gerstenat rijkelijk om de victorie kracht bij te zetten. In Wijk bij Duurstede komt vervolgens de platte kar tevoorschijn om, onder begeleiding van onsamenhangend gezang, het eeuwigdurende heldendom aan het volk te tonen.

Na de overwinningsroes gaan alle tellers weer op nul en volgt de volgende opwindende exercitie, het selectieproces voor komend seizoen. Komt mijn zoon of dochterlief wel in het "juiste" team en kan ik daarmee met een gerust hart voor de dag komen op feestjes en partijen? Iedere verantwoordelijke voor de selecties is blij wanneer de vakantietijd aanbreekt waardoor er even rust is voor de start van weer een nieuw sportseizoen. Sportofficial zijn is, op de keper beschouwd, voorwaar geen sinecure.

Meer berichten