Foto:

'Bouwen?!'

Column Henk Kroese

'Bouwen?!' Dat zegt mijn tweejarige kleinzoon al snel tegen me als ik oppas. Zijn oproep houdt het midden tussen een opdracht en een verzoek. Meestal beginnen we met duplo. Ik bouw dan iets – een vrachtauto of een huis – en hij duwt willekeurig blokjes op plaatsen waar hem dat uitkomt. Als het op geen enkele wijze past in wat ik aan het bouwen ben, verplaatst ik de blokjes terwijl hij andere zoekt.

Dat merkt hij nog niet... Na verloop van tijd komt hij met de blokkendoos aanlopen, want dat is toch minder lastig dan duplo dat immers altijd moet pássen. We bouwen dan samen een toren door om en om blokjes op elkaar te stapelen van verschillende kleur, grootte en vorm. Dat je het beste met de grootste blokjes kan beginnen, heeft hij nog niet door. We vinden het geweldig als de toren hoog wordt. Terwijl hij een nieuwe blokje pakt, zet ik de zijne recht op de vorige, anders komen we nooit hoger dan tien blokjes... Valt de toren bij het zoveelste blokje om dan zorgt dat steevast voor opwinding en ook voor een vorm van vernielzucht, want met één armzwaai mept hij dan ook de resterende blokjes over tafel. Daarna beginnen we weer opnieuw.

Soms, als de toren heel hoog wordt, neemt een zekere spanning bezit van hem en geeft hij mij zijn blokjes aan - hij heeft liever dat ik ze erop zet, omdat hij ergens door heeft dat de kans dan groter is dat de toren niet valt...

Ik heb het beeld van bouwen met blokken regelmatig gebruikt als mij werd gevraagd iets te vertellen over gesprekstechniek. Ik vergeleek gespreksvoering met het spelen met blokken: iemand die iets zegt, legt eigenlijk een blokje neer. Wil je een gesprek opbouwen dan is het zaak dat je jouw blokje zo tegen dat van de ander aanlegt, dat die er mee verder kan. Zo kan ieder z'n steentje bijdragen aan een gesprek, en bouw je samen iets op. Bij een goed gesprek draait het meer om het luisteren dan om het praten. Dat is nog een hele kunst! Veel mensen verknoeien een gesprek door dat ze met het blokje van de ander niets doen. Ze laten het liggen en beginnen met hun eigen blokje een bouwwerk voor zichzelf. In zo'n geval gebruikt een gesprekspartner de woorden van de ander alleen om een eigen verhaal te kunnen vertellen, zonder in te gaan op wat de ander heeft gezegd. Op die manier komt er van een gezamenlijk gesprek niets terecht.

Misschien is samen bouwen sowieso wel een goed beeld voor wat ons met elkaar te doen staat, thuis, op het werk en in de samenleving. Dat je oog en oor hebt voor wat een ander doet en inbrengt en dat waardeert door er jouw steentje aan bij te dragen. Het is iets dat je ook van elkaar mag vragen: dat de ander niet steeds jouw blokje links laat liggen of wegpakt om er het zijne of hare mee te doen.

Samen bouwen kan heel bevredigend zijn. En niet te vergeten: het verbíndt! - ook als de toren instort.

Meer berichten