Foto: Caroline

Una Storia d'amore

Column Caroline van Kappel

De vakanties zijn een grote inhaalslag. Daar tussendoor leven ze liever langs elkaar.

Verdieping is niets voor een relatie die voortdurend op het randje van de afgrond balanceert. Ze houden zich angstvallig op de vlakte, maar vooral: ze houden vol. Het bewaken van de grens is doel op zich geworden. Uit angst voor de onomkeerbaarheid van de vrije val. Als het bijna zover is, pakken ze ieder bijna stiekem hun koffer in.

Alleen het hoognodige zonder franje, ook daar willen ze zich vooral niet in verliezen. Een teleurstelling zouden ze niet overleven. Het liefst zouden ze niets mee nemen, geen bagage. Toch heeft de jarenlange praktijk bewezen dat elke vakantie als een baken op zee is.

Ondanks al hun ingebouwde reserves klampen ze zich er allebei aan vast. Door ervaring wijs geworden en door werken rijker, gaan ze wel steeds vaker en met steeds kortere tussenpozen op vakantie. Als ze op weg naar het vliegveld elkaars blik vangen, grijnzen ze enigszins betrapt. Het is altijd weer hetzelfde liedje. Maar het ijs is nu gebroken. Daarna gaat het snel; Hoe verder van huis, hoe nader tot elkaar.

Twee weken lang ligt de wereld aan hun voeten. Een oude stenen iglo bovenop een hoge berg in zuidoost Italië, omgeven door verweerde en overwoekerde terrassen onder eeuwenoude olijf- en vijgenbomen. De stenen trap er naartoe telt 1123 ingesleten treden. Ze zijn Fred en Wilma Flintstone in het stenen tijdperk. Yaba Daba Doo! Van stenen stapelen ze een Dino, van de rest legt hij een reuzenhart.

Op het dorpsstrandje helemaal beneden verzamelt zich elke namiddag de lokale Italiaanse jeugd. Terwijl hij zijn hardnekkig witte patata's als een echte casanova van heup tot teen met olijfolie insmeert, herkennen ze veel klassieke Italiaanse trekken in de plaatselijke jeugd: Romeo & Julia, Marcello Mastroianni (de kleinzoon van), Sophia Loren in de dop, Tony Soprano, Bianca Castafiore, ze zien ze allemaal.….

Op hun laatste vakantiedag staat een jong bruidspaar blootvoets in de branding voor een fotosessie. Het hele dorp is uitgelopen. Vanaf het strand maar op dezelfde golflengte, kijken Fred en Wilma ademloos toe.

Samen pakken ze hun koffers in. Het liefst nemen ze alles mee, sowieso het hele hart van steen en de kop van Dino. Op het vliegveld moeten ze ervoor bijbetalen. Dan gaat het weer vliegensvlug.

Ze zijn alweer een paar dagen thuis. De Dinokop en het stenen hart liggen op één hoop op het terras. Met de moed der wanhoop roept hij het nog één keer: WILMAAAAA!

Meer berichten