Foto: Caroline

Verwende-nest-syndroom

Column door Caroline van Kappel

De kinderen zijn allemaal het huis uit. Zoals het hoort. Zoals altijd de bedoeling is geweest. Stel je voor dat ze nog thuis zouden wonen. Dat zou pas te denken geven.

Hier werken álle ouders naartoe. Nooit heeft ze voorzien dat ze zo zouden schitteren door afwezigheid. Zo erg dat ze er af en toe hoofdpijn van krijgt.

Maar ach, houdt ze zichzelf voor, toen ze allemaal nog thuis woonden, kreeg ze daar ook wel eens hoofdpijn van.

Tegen kinderloze vrienden zei ze altijd dat kinderen op zich niet zaligmakend zijn. In theorie is dat natuurlijk ook niet zo, en ze zijn heus niet opeens van de aardbodem verdwenen, al voelt dat soms wel zo. Bovendien is het maar een fase; van voorbijgaande aard. Het kost gewoon even tijd en ze heeft tijd zat. Zeeën van tijd…

Het hele leven bestaat immers uit fases. Het hoeft ook allemaal niet zo snel te gaan. Geen haast er hoeft niets af, er is geen deadline. (Of eigenlijk alleen nog maar die)

Ze neemt zich voor om er zogenaamd "proactief in te staan".

Daarom gaat ze in op de uitnodiging van een oude kennis om samen te lunchen, hoewel ze zich hem herinnert als nogal stoffig en saai. Bij binnenkomst herkent ze hem meteen, terwijl het zeker tien jaar geleden is.

Ze begroeten elkaar: Dát is lang geleden! Hij is zo'n wetenschappelijk verantwoord type. Een fantasieloze nerd, die de wijsheid in pacht heeft. Nog steeds, nog erger. Niet strak in het pak, maar wel strak in de vrijetijdskleding.

Alles volgens het boekje: Hij zegt dat ze er zo goed uitziet. Wát een dooddoener denkt ze. Of ze al oma is? Oma! Terwijl ze er zo goed uitziet! Maakt hij een grapje? Nee, zijn gezicht staat strak in de plooi. Wel veel meer plooien dan jaren geleden, denkt ze wraakzuchtig.

"Nee, nog geen oma, de kinderen zijn net allemaal de deur uit. Maar hoe gaat het met jóu? Ben je al met pensioen?" (want ze weet dat hij nog niet eens zestig is)

Hij lacht en zegt dat hij dat waarschijnlijk niet gaat halen. Hij is namelijk ernstig ziek, en heeft niet lang meer. Hij heeft zich voorgenomen om alle mensen aan wie hij met plezier terugdenkt nog een keer te ontmoeten.

Ze is geschokt, maar voelt zich vooral betrapt. Op haar schaamteloze zelfingenomenheid, misplaatste zelfmedelijden, blinde arrogantie en op zichzelf gerichte bewustzijnsvernauwing. Hij zegt dat ze nog niets veranderd is…

Meer berichten