Foto:

Pasen in de zandbak

Column Henk Kroese

Mijn ochtendkrant deed een oproep aan lezers om te vertellen over 'moeders'. Een van de verhalen ging zo: 'Ze zat die zomer elke middag met haar drie jonge kinderen bij de zandbak voor onze flat, waar ik ook zat met mijn twee kinderen. Ik zag en hoorde hoe ze met hen omging. Innig en liefdevol. En ineens wist ik als kind van emotioneel afwezige ouders: zó doe je dat, houden van je kinderen, en ik begon haar gedrag te imiteren. Na de geboorte van mijn derde kind, werd ik overweldigd door emoties die ik bij de andere twee niet had ervaren. Ik was moeder geworden! Die buurvrouw van tien-hoog, van wie ik de naam niet meer weet, heeft meer voor mij gedaan dan ze in de verste verte maar kan beseffen.'

Dat je niet bent wie je zou willen zijn - een goede moeder of vader, een leuke dochter of zoon, een aardig mens... – kan veel redenen hebben. Als ouders geen oog hebben voor wat hun kind beweegt en er niet met hem of haar over praten, hoe zal dat kind dan leren wat er in hem/haar omgaat? Hoe zal het aandachtig en verstandig leren omgaan met pijn, verdriet of boosheid? En als zo'n kind dan vervolgens zelf weer kinderen krijgt...

Kinderen hebben behalve eten ook aandacht nodig. Krijgen ze die niet, wordt hun vraag om aandacht niet gehoord of erkend, dan stoppen ze hun pijn en verdriet weg in woede of onverschilligheid; worden het zomaar stille, teruggetrokken, futloze of gefrustreerde, ongenaakbare mensen.

Maar godzijdank blijkt soms dat ze ergens diep in zichzelf tóch nog een beeld hebben van hoe oúders zouden moeten zijn en wat kinderen mógen verwachten. Misschien omdat ze het ooit bij vriendjes of vriendinnetjes hebben gezien. Of omdat ze grootouders hadden die hen wél aandacht gaven ('M'n opa, m'n opa, m'n opa, in heel Europa was er niemand zoals hij...').

Die herinnering, dat beeld, hadden ze ergens diep weggestopt, zodat het geen pijn meer kan doen. Zo diep soms dat ze er niet meer bij kunnen. Ze willen er misschien ook niet meer bij kunnen, omdat ze er niet aan kunnen voldoen, omdat ze verbitterd zijn.

Hoe wonderlijk en mooi is het dan als die bitterheid het tenslotte toch verliest van een nieuwe ervaring en het verlangen om die te volgen; als er een bres in de muur van je boosheid valt, en je eindelijk toekomt aan je verdriet en aan de warme en zachte gevoelens in jezelf, die er blijkbaar al die tijd ook waren....

Zoiets moet er zijn gebeurd in het leven van die moeder die hierboven haar verhaal doet, dankzij die andere moeder. Ze staat op uit haar verharde bestaan en begint een nieuw leven.

Het deed me denken aan het Paasfeest dat volgende week wordt gevierd. Voor hoeveel mensen is Jezus-die-zijn-leven -geeft niet de mens geworden aan wie ze zich hebben opgetrokken? Die hen heeft geholpen op te staan uit een oude pijn en het leven alsnog in eigen hand te nemen?


Om de dichter Remco Campert te citeren:

....

iemand droomt niet meer
iemand richt zich op
iemand is voor altijd wakker

...

en dan nog iemand

en nog iemand

Meer berichten