Foto: Caroline

Kunst in zicht

column Kranttekening door Caroline van Kappel

Via de website hadden wij ons voor 13.00 uur opgegeven voor de expositie "Caravaggio en Europa" in het Centraal Museum. We waren te vroeg en het was druk. De gemiddelde leeftijd was hoog. Vijftig tinten grijs.

In de wachtrij ving ik flarden van gesprekken op. Zo hoorde ik een look-alike van Frits Bolkenstein zeggen dat Rutte, in navolging van Trump, de noodtoestand uit zou roepen om zodoende toch nog voldoende geld vrij te maken om de dividendbelasting af te schaffen. Ik wilde het niet horen en liep richting een groepje vrouwen met rugzakjes. Ze hadden het over een therapiebijeenkomst tegen klimaatdepressie die ze hadden bezocht. Een van hen vertelde "treintrots" te zijn, dat ze naar aanleiding ervan haar vlucht naar Madrid had omgezet in een railaway ticket door Zuid Europa. Een ander zei dat de therapiesessie voor haar niets had gedaan en dat ze nog steeds "in klimaatshock" was.

''Marketing is in de kunstsector sowieso een kunst op zich geworden''


We mochten naar binnen! De audiotour vond gretig aftrek. Overal in de zalen doolden bezoekers met koptelefoons en wezenloze naar binnen gekeerde blik langs de schilderijen. Totaal van de wereld. Ons gezelschap bestond uit zes vrouwen. Wij staken onze bewondering, verbazing, verrassing en verwarring (we legden de route achterstevoren af, zonder het te weten) niet onder stoelen of banken. Geen audiotour; we waren volledig selfsupporting. In eerste instantie zagen wij het portret van Medusa letterlijk over het hoofd, haar aanblik moest afgrijselijk zijn was ons verteld. Het viel nogal mee: Ze deed hooguit aan Geert Wilders denken, maar dan een donkerblonde versie.

Een oudere man met koptelefoon liet ons weten dat wij erg "luid" waren. Een van ons adviseerde hem fluisterend om zijn koptelefoon af te zetten. Hoe vaak gebeurt het immers niet dat iemand zich afvraagt waar al die herrie vandaan komt, omdat hij vergeten is dat hij een koptelefoon op heeft?

Het waren mooie schilderijen van traditionele Bijbelse taferelen. Maar steeds vier keer dezelfde taferelen (door vier verschillende schilders). Naar mijn smaak dekken alle opgeklopte aankondigingen van deze expositie de lading niet. Marketing is in de kunstsector sowieso een kunst op zich geworden. De nadruk is -noodgedwongen- komen te liggen op het verkopen van exposities in plaats van op het inrichten ervan. Hoewel de brochure vermeldt dat in één oogopslag duidelijk wordt waarin de voorstellingen van elkaar verschillen, is eigenlijk steeds vooral de gelijkenis in één oogopslag duidelijk. Naar de verschillen moet je echt zoeken. Of dat de meest kunstzinnige insteek is om welk schilderij dan ook te benaderen, is maar de vraag. Wie niet voor cultuurbarbaar wil worden uitgemaakt, stelt hem niet.

Meer berichten