Foto:

Liefde is...

column Henk Kroese

Op Valentijnsdag kun je iemand verrassen. Je laat diegene weten dat je hem of haar heel aardig vindt. Misschien ben je zelfs wel verliefd...

Ik hou van jou met heel mijn hart
Ik wil je nooit meer kwijt
De liefde die ik voor je voel
duurt tot in eeuwigheid

Verliefd zijn heeft iets van een droom: je verliest de realiteit uit het oog. Je komt even helemaal in de ban van een ander, vergeet jezelf en kunt je niets heerlijkers voorstellen dan met hem of haar te zijn, 'de zijne' of 'de hare' te zijn. Die ander is de prins op het witte paard of Doornroosje die wacht op jouw kus. Wie verliefd is, voelt zich in de zevende hemel. Maar in de werkelijke wereld komen Prinsen op witte paarden en Doornroosjes niet voor, alleen in sprookjes en films. Als je verliefd bent, droom je de wereld mooier. Daarom kun je zo vreselijk verdrietig zijn als aan een verliefdheid een einde komt. Geen erger zeer dan hartzeer! Dromen is heerlijk – gelukkig dat dromen bestaan. Ze bevrijden ons voor een moment van onze dagelijkse boeien: dat je mogelijkheden altijd worden beperkt door je gebrek aan kennis, kracht, durf en vertrouwen. Maar wakker geworden ben je terug bij af: je eigen wereld met je mogelijkheden maar ook met je tekorten, met je talenten maar ook met je angsten.

Liefde leert ons over grenzen heen te denken en te hopen. Verliefdheden zijn zoiets als vingeroefeningen in de liefde. Romeo en Julia bijvoorbeeld kunnen dankzij hun verliefdheid over de grenzen van familie, eer en macht heenkijken. Helaas moeten ze hun verliefdheid met de dood bekopen. In sprookjes leven de hoofdfiguren dan nog lang en gelukkig – daar zijn het sprookjes voor. Dat kan in het echt ook, maar doorgaans gaat het overschrijden van grenzen niet zonder moeite en strijd, zorg en verdriet.

Liefde schept vertrouwen. Met name in situaties waarin het vertrouwen zoek is, kan liefde wonderen verrichten. Mijn kleinzoon van anderhalf vindt het prachtig om zich in mijn armen te werpen. Hij klimt op de salontafel, gaat dan staan, kijkt mij vol verwachting aan, spreidt zijn armpjes en stapt pardoes van tafel in het volste vertrouwen dat opa hem opvangt. Hij leeft van een groot basisvertrouwen en daarom is hij niet bang.

Terwijl ik hem opvang en bezig zie, realiseer ik me dat dit niet zal blijven. Er zullen momenten komen dat zijn vertrouwen wordt beschaamd. Hij zal zijn kinderlijke onschuld verliezen en ontdekken dat hij zelf ook wel eens in gebreke zal blijven. De ring van vertrouwen die hem nu nog omringt, zal niet gesloten blijven. Om de kunst van het liefhebben en vertrouwen te leren zal hij de vreemde wereld binnen moeten gaan. En die kan ondanks alle goede bedoelingen en voorzorgsmaatregelen veeleisend zijn, wreed en hard. Vraag het maar aan asielzoekers... (over 'opvangen' gesproken!)

Wie wil leren vertrouwen en liefhebben moet een lange leerschool doorlopen, een levenslange. Maar wie erin slaagt, kan en wil niet meer zonder. Want zonder die beide is leven eigenlijk niet mogelijk. Liefde en vertrouwen hebben elkaar heel erg nodig. t' Is net een verliefd stelletje.

Meer berichten