Foto: Caroline van Kappel

De koninklijke weg

Kranttekening door Caroline van Kappel - Ik leef op gespannen voet met het Koningshuis. Dat geeft niks. Het koningshuis heeft daar geen weet van. Af en toe manifesteert die spanning zich in kromme tenen.

Heel vroeger, toen ik nog erg jong was, spraken de prinsessen, Beatrix, Marijke/Christina, Irene en Margriet zeer tot mijn verbeelding. Ze deden me aan mijn tantes denken die toen ongeveer van dezelfde leeftijd waren; zelfde kapsels, zelfde jurken. In die tijd werd het nieuws enkel nog verspreid via de krant en één dagelijkse journaaluitzending op televisie.

Het koningshuis was ook toen al onaantastbaar. Toen prinses Irene met de Spaanse Carlos trouwde en een van mijn tantes in dezelfde tijd met de Spaans gouverneur Manuel, was ik als zesjarige apetrots. In mijn ogen was mijn tante daarmee óók een prinses geworden.

Lang Leve de Republiek

Toen zowel de prinses als mijn tante in Spanje gingen wonen, wist ik zeker dat het allemaal niet louter toeval was. Het was een sprookje! Maar met mijn bewustzijn groeide het besef -door de twijfelachtige berichten met betrekking tot zowel het huwelijk van mijn tante en oom Manuel als dat van Prinses Irene met 'Prins' Carlos- dat het niet alles goud is, wat er blinkt.

Toen een jonger, nog ongetrouwd zusje van mijn 'Spaanse' tante zwanger terugkwam van een bezoek aan haar zus in Madrid , leidde dat tot een enorme familiecrisis.

Dat de kersverse zwager Manuel verantwoordelijk bleek voor die zwangerschap, maakte het nog erger. Tussen de twee zussen is het nooit meer goed gekomen. Einde van het sprookje ook.

Met de drie prinsjes van Beatrix heb ik nooit iets gehad. Integendeel. Al helemaal niet met Willem-Alexander.

Toen mijn zoon een kleuter was, werd meer dan eens gezegd dat hij op Willem-Alexander leek toen die kleuter was. Dat vond ik verschrikkelijk, maar ik kon het ook niet helemaal ontkennen. Heel soms zag ik het ook. Dat heeft gelukkig niet lang geduurd en het is helemaal goed gekomen.

Daarna was prins Bernard een vlek op het koninklijke blazoen. Zielig voor koningin Juliana want die leek weer op mijn oma. Pandjesprins Bernard, die met zijn vele Amsterdamse huizen en slechte reputatie als huisbaas vorige week nog het mediapark in Hilversum aan zijn onroerend goed heeft toegevoegd, heeft al helemaal mijn sympathie niet. En dan nu prinses Christina die ons nationale erfgoed te grabbel gooit aan de hoogste bieder... en waarom? Uit armoede? Sowieso niet bepaald de koninklijke weg.

Misschien moeten we redden wat er nog te redden valt en snel overgaan tot het uitroepen van de republiek!

Meer berichten