Foto:

Nog niet verleerd...

Column door Henk Kroese - 'Diep en meeslepend wil ik leven' dacht ik toen ik opkrabbelde nadat m'n leven was vastgelopen. Ik was een twintiger en het leven lag nog voor me. Ik droomde over hartstochtelijke relaties en spannende reizen. Ik zou niet langer leven volgens de regels van huisje, boompje, beestje, maar iets dúrven. Ik wilde in mijn nog steeds studenten-bestaan andere, meer gewaagde keuzes maken naar de toekomst toe. Ik zou me bevrijden van mijn angsten en de van huis uit meegekregen gebaande paden achter me laten…

Dergelijke grootse plannen heb ik daarna – gelukkig! - nog vaker gehad, hoewel er in de praktijk maar bescheiden iets van terecht kwam. Ze hebben me geholpen besluiten te nemen die niet voor de hand lagen. Om tenminste een béétje mezelf te worden moest ik me los maken van de wereld waarin ik was opgegroeid, die van m'n ouders en de kerk. Niet dat die verkeerd was, maar zij konden ook niet weten wat mijn weg in het leven moest zijn. Die moet je nou eenmaal zélf vinden.

Maar gebaande paden verlaten en angsten loslaten is zo eenvoudig niet. Je leven is een constructie waarin alles met alles samenhangt. En wat kende ik mezelf? Niet of nauwelijks. Er was flink wat hulp van een psychotherapeut voor nodig voor ik een beetje een reëel beeld van mezelf had, van m'n angsten, m'n verlangens, m'n kracht (die hebben vaak veel met elkaar te maken!) en m'n zwakheden. En nóg ervaar ik mijn leven als een schip in de vaart dat je niet makkelijk van koers verandert.
Bij dit soort zaken word ik telkens weer bepaald als de komst van een nieuw jaar de vraag naar goede voornemens ophoest. Grootse en meeslepende veranderingen in mijn leven zijn nooit tot stand gekomen door goede voornemens, die eerste keer niet en daarna ook niet. Ooit besloot ik te stoppen met studeren, maar jaren later bleek die studie toch het beste bij me te passen en pakte ik hem weer op. Ik waagde ooit de sprong om predikant te worden in een kerk die ik eerder de rug toe had gekeerd. Ik ben wel ooit gestopt met roken, maar dat was nadat ik me dat al heel vaak tevergeefs had voorgenomen. Geen dingen om achteraf erg trots op te zijn.

De belangrijkste veranderingen in m'n leven heb ik niet zelf gerealiseerd maar zijn me overkomen. Ik vond uiteindelijk een hele fijne partner. Ik bleek een antenne te hebben voor de boodschap van het evangelie en kon aan de roep om predikant te worden niet ontkomen. Ik vond kerkelijke gemeenschappen die mij de mogelijkheid boden om aan het werk te gaan. Ik kreeg kinderen en heb ondertussen ook twee kleinkinderen, waar ik heel blij mee ben.

Misschien was het belangrijkste in al die jaren dat ik het vertrouwen niet verloor. Dat ik niet bij de pakken neer ging zitten, maar bleef geloven dat het leven goed kon zijn, ook voor mij. Hoop doet leven, zeggen ze, maar zelfs hoop maak je niet zelf. Gelukkig was ik het bidden niet verleerd...

Meer berichten