Foto: Caroline van Kappel

Poezieplaatje

Kranttekening door Caroline van Kappel

Jubelientje is net twintig jaar geworden en een echte felix domesticat. Zus Madelief is begin dit jaar overleden. Asielzoeker Perra was al eerder weggevallen. Perra viel onder het gedoogbeleid, maar moest die status vrijwel dagelijks opnieuw bevechten met het betonen van zijn onderdanigheid aan Madelief en Jubelientje.

Vooral Jubelientje stak haar minachting voor zijn hondse manieren niet onder stoelen of banken. Sterker nog: Zij lag erop (en niet alleen voor catflix) en Perra eronder. Als een echte underdog; Minister Schijtebroek van Bange Zaken!

Al op zeer jonge leeftijd is Jubelientje de mogelijkheid tot in stand houden van de eigen soort ontnomen. Het vleesgeworden bewijs daarvan is haar enorme hangpens. Deze zwiept in de wandelgangen heen en weer, en heeft haar diverse bijnamen opgeleverd, zoals: slagroomklopper, hutseflutser, en zelfs obesikat. Dat vindt ze niet erg.

Het is goed dat de mens door zijn ingrijpen in haar diepste biologische wezen voortdurend met de zichtbare gevolgen daarvan geconfronteerd wordt. Reflectie is niet alleen een poezending! Dat zomaar een paar gedachtenspinsels van een fijnbesnorde poes die de hele dag in katzwijm op de bank lijkt te liggen.

"Ze had nooit een kater"

De laatste tijd overweegt Jubelientje om haar naam te veranderen. In Jubilaris(v/m). Niet alleen omdat het een genderneutrale titel is, (je kunt het er niet genoeg inwrijven), maar ook omdat een Jubilaris respect afdwingt. Twintig jaar poes is immers niet niks!

En wat is er een hoop veranderd in twintig jaar! Zo heeft ze onlangs haar eigen ingang (of uitgang, alles heeft altijd twee kanten, weet ze inmiddels) in huis gekregen. Die biedt toegang tot een eigen voorportaal annex toilet (de tuinkast) met weer haar eigen deur naar de tuin. Het is echter een verworvenheid waar ook nadelen aan kleven. (Daar heb je die twee kanten weer) Die eigen in- en uitgang is weliswaar letterlijk een opening naar meer zelfbestuur, maar het betreden/verlaten van het pand is er wel een heel onpersoonlijke onderneming door geworden. Volstrekt anoniem.

Daarom staat ze er soms -jammerend en stampvoetend- op, dat de hele schuifpui door mensenhanden voor haar aan de kant geschoven wordt. Een klein gebaar, maar voor haar een blijk van erkenning. Af en toe wil een poes gewoon gezien worden.

Het vergt wat poezengeduld, en gespeelde wanhoop, maar het levert een gevoel van eigenwaarde op. Het bevestigt haar bestaan en Poezie is immers een daad van bevestiging. Haar moeder zei het al: "Eerste gewin is toch kattengespin". Daar spint ze wel garen bij…

Meer berichten