Logo wijksecourant.nl


Henk Kroese
Henk Kroese (Foto: Henk Kroese)

Medeschepsels...

Column door Henk Kroese

Terwijl ik dit schrijf wordt er gedemonstreerd op Kroondomein Het Loo. De actievoerders willen meer zicht op de jacht van de koning. Ze betwijfelen of er geen verboden drijfjachten op wilde zwijnen worden gehouden. Iets dat bij wet verboden is. De omgang met dieren is mede door de opkomst van de Partij voor de Dieren meer en meer een thema geworden.

Zelf heb ik geen huisdieren. In mijn studententijd heb ik jarenlang cavia's gehad. Voor die grappige beestjes bouwde ik een hok in etages met kruip-door-gangetjes en een hol en ik genoot ervan als ze door het verse hooi roetsjten. We hebben ook nog konijnen gehad, toen de kinderen klein waren. De gestorven exemplaren begroeven we in de tuin met een klein kruisje erbij: 'Hier rust Sammy'. Een poes heb ik nooit willen hebben. Nog wel een tijdje een hond, maar je moet wel bij alles rekening houden met zo'n huisdier en dat paste me niet.

Ik kom uit een familie van boeren. Mijn opa en oma van beide kanten hadden een boerderij, en vrijwel al mijn ooms en tantes ook. Met koeien en paarden had ik wel iets. Koeien hebben iets vredigs en tijdlozigs. Op een koude winterdag kon ik me tussen de koeien op stal merkwaardig op m'n gemak voelen. Paarden ervoer ik als trouwe makkers, die ons mensen hielpen bij het zware werk op het land. Maar de omgang met dieren op die boerderijen bevreemdde me ook. Mijn oom kon liefdevol zijn hond aaien en vijf minuten later zijn varkens een trap verkopen, omdat ze niet snel genoeg de stal ingingen. Om de dood van een zieke koe kon worden gehuild (echt waar!), maar het teveel aan katjes werd moeiteloos verzopen. Dieren waren behalve medeschepsels ook producten en productiefactoren. Behalve de blik van de boer die van z'n dieren houdt, was er ook de economische blik van de veehouder, en de onhartelijke blik van de zelfstandige ondernemer, die gefrustreerd raakt van te veel werk en te weinig rendement.

Al als jongetje ontroerde mij het slot van het Jona-verhaal, waar het draait om kinderen en dieren. Jona wacht daar, uitgespuwd door de vis, met ongeduld op de door God aangekondigde ondergang van de stad Ninevé. Maar tot Jona's ergernis komt die ondergang er niet. 'Zou ik geen medelijden hebben', vraagt God aan Jona, 'met die grote stad, waar meer dan honderdtwintigduizend kinderen wonen en ook nog al die dieren?' Dat God ook om kinderen en dieren gaf, vond ik fijn.

Bij tijd en wijle schenk ik een bedrag aan de Stichting 'Varkens in Nood', die zich samen met de Stichting Dier&Recht inzet voor het welzijn van dieren in de vee-industrie: varkens, kalveren, kippen en zo meer. Het is schrikbarend wat dieren wordt aangedaan om ons als consument zo goedkoop mogelijk een aantrekkelijk stukje vlees te kunnen bieden. Volgens deze organisaties zijn er miljoenen zieke dieren in de intensieve veehouderij. De wet schrijft wel voor dat ze gepaste verzorging horen te krijgen, maar in de praktijk wordt daar veel mee gesjoemeld. Ik weet dat wel als consument, maar voel me doorgaans onmachtig: wat kan ik er tegen doen? Zo gaat dat nu eenmaal...

Toch goed dat er actievoerders zijn en dat er elk jaar opnieuw een dierendag is!

Meer berichten




Shopbox