Logo wijksecourant.nl


Henk Kroese
Henk Kroese (Foto: Henk Kroese)

Tuinmijmeringen...

Column door Henk Kroese

Leve de vakantie. Zeker als het zulk mooi weer is als deze zomer. Hoe heerlijk is het dan in mijn achtertuin! Weg van de agenda, van alles wat móet. Lekker rondscharrelen in mijn eigen interesses, zoals de vogeltjes tussen de struiken. Rondzwemmen in mijn tijd zoals de vissen in de vijver. Genieten van de zomer, de zon, de bloemen en de vlinders, met een kop koffie of een glas wijn. Even met mezelf alleen.

Éven, want heel lang houd ik dat niet vol. Ik ben niet goed in luieren. Pak toch al snel weer een snoeischaar om de woekerende goudenregen in te tomen of de heg binnen de perken te brengen. De vijver moet ook nodig eens onder handen genomen... en ga zo maar door. Als het er op aankomt voel ik me werkend meer op m'n gemak dan luierend. Zo heb ik dat blijkbaar afgekeken van m'n ouders: zitten doe je om te rusten. Als je bent uitgerust, wordt het tijd om op te staan en verder te gaan. "De tijd gaat snel, gebruikt haar wel!" stond er bij mijn grootouders op de schoorsteenmantel. Luiheid is des duivels oorkussen: daar komt niets goeds van!

Zo komt het dat ik van het zitten in mijn achtertuin na een uur (met een boek duurt het wat langer) alweer onrustig word. Niet alleen vanwege de woekerende goudenregen, maar ook omdat m'n mailbox volloopt en tal van andere zaken om aandacht blijven vragen. Het huis moet gestofzuigd en ik moet ook nodig weer eens iets aan weet-ik-wat-niet-allemaal gaan doen. Luieren is iets voor als je klaar bent. Maar wanneer ben je ooit klaar? Er is altijd zo veel te doen, ook na je pensioen. Het leven gaat gewoon door.

Met regelmaat kom ik in het E&E op één van de zogenaamde 'gesloten afdelingen' waar mensen wonen die het overzicht over hun bestaan min of meer kwijt zijn. Ook hún leven gaat gewoon door, maar hun rol is vrijwel uitgespeeld. Ze bestaan nog voor wie hen lief hebben en zich om hen bekommeren, maar er wordt van hen niet veel meer verwacht. Hun bestaan gaat steeds meer op dat van kinderen lijken: ze wórden uit bed geholpen, verzorgd, en in bed geholpen. Soms doet iemand een spelletje met hen.

Af en toe realiseer ik me dat dat ook mijn voorland is: je eindigt, zoals je bent begonnen. In de tijd daar tussenin kun je je rol spelen. Binnen het gezin, de familie, de buurt, de samenleving, net wat je wilt. Maar als je tijd van leven hebt, komt onontkoombaar het moment dat niemand meer iets van je verwacht. Je kunt het ook niet meer. De tijd om samen ergens de schouders onder te zetten is voorbij. Je hebt er de kracht niet meer voor.

Zolang ik die kracht nog wel heb en er aardigheid in vind, wil ik mijn rol graag blijven spelen. In huis en tuin, buurt en stad, kerk en samenleving. Want ook dat samenleven gaat gewoon door. Maar niet zonder vrijwilligers die overal bij nodig zijn. Af en toe heb ik er wel weer even genoeg van of ben ik moe, maar dan is er gelukkig mijn achtertuin. En als het weer straks minder mooi is, ga ik lekker binnen zitten.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox