Logo wijksecourant.nl


Foto: Caroline van Kappel

Een zeiltje in het oog

Caroline van Kappel

Op zoek naar onze zeilboot fietste ik langs alle boten op het terrein van Jachthaven De Lunenburg. De boot lag al twee jaar op het droge en omdat ik zelf geen zeilliefhebber ben, betwijfelde ik of ik hem zomaar zou herkennen. Het enige concrete houvast was de naam: "For Sail".

Hij was al die tijd niet gebruikt, omdat een onderdeel van de "zelflozer" ontbrak. Daarvan miste een dopje ("typisch zo'n zeil-technisch dingetje waar heel moeilijk aan te komen is"), waardoor de boot in bepaalde omstandigheden onomkeerbaar onder water zou lopen. Een zeilboot zonder deugdelijke zelflozer is een zinkend schip. Zoveel had ik me laten vertellen, door de beste stuurlui. Twee jaar voor een boot betalen, waar niet mee gezeild werd, was echter lang genoeg. Eerst maar eens op zoek naar de boot zelf…. Al fietsend zag ik niets bekends aan de boten die ik passeerde. Er was één zeilboot die eventueel in aanmerking kwam. Nadere inspectie wees echter uit dat het een BZN-er (boot zonder naam) was.


"Een zeilboot zonder deugdelijke zelflozer is een zinkend schip"


Daardoor viel die af. Met de mededeling "Ik ben mijn boot kwijt" riep ik de hulp in van de aanwezige "havenmeester". Samen speurden we het hele terrein af. Onvindbaar. Vreemd! Een boot krijgt niet zomaar pootjes immers. De havenmeester raadpleegde de boteninventarislijst, waarop maar één zogenaamde "470" voorkwam. Maar dat bleek de BZN-er te zijn, die ik eerder al als mogelijkheid had uitgesloten. Zou het die dan toch wezen? We liepen er naartoe en trokken het dekzeil eraf, in de hoop iets te vinden (een herkenbare sok of zwembroek) dat onomstotelijk zou bewijzen dat we hier inderdaad met onze "For Sail" te maken hadden. Bemoedigende aanwijzing was alvast wel, dat er inderdaad een gaatje in de achterkant van deze boot zat, waarvan je je voor kon stellen dat er een dopje op moest om onder water lopen te voorkomen.

Meteen onder het dekzeil lag een perfect rond bolletje, iets groter dan een tennisbal. In mijn hand was het zo licht als een veertje. "Wat is dít eigenlijk?" vroeg ik de havenmeester, terwijl ik op het punt stond het balletje naar hem toe te gooien. "Jahaa" zei hij bedachtzaam, "dat is een wespennest". Op het moment dat ik het liet vallen, werd hij gestoken.

Weer thuis, heb ik een paar verschillende kurken bij elkaar gezocht, waarvan er eentje precies in het gat van de "zelflozer" bleek te passen. Geniaal! Al zeg ik het zelf. Nu alleen nog het wespennest lozen…

Meer berichten

Shopbox