Logo wijksecourant.nl


Foto: Caroline van Kappel

Tussen de rails

Column door Caroline van Kappel

In tien jaar tijd is het aantal jongeren dat wel eens een boek leest gehalveerd. Hoe men aan die wetenschap komt is mij een raadsel. Hetzelfde heb ik bij kijkcijfers. Hoe weet en meet men hoeveel mensen naar welke programma's kijken.

Kijkcijfers worden steekproefsgewijs gemeten. Bij een select(?) aantal televisieaansluitingen wordt geregistreerd naar welke programma's gekeken wordt. Hoe is vastgesteld dat deze selectie representatief is voor de Nederlandse bevolking?

Bovendien: de eigenaren van die aansluitingen zullen toch toestemming daarvoor moeten geven? Ikzelf ben nog nooit (in geen veertig jaar) gevraagd om toestemming en ik ken ook niemand aan wie dat wel ooit gevraagd is. Onvoorstelbaar welke programma's miljoenen kijkers lijken te trekken. Hoe reëel zijn die aantallen?

Die vraag dringt zich ook op bij zo'n nieuwsfeit over de toenemende ontlezing bij jongeren. Wordt in boekhandels of bij internetverkopers, ooit naar de leeftijd gevraagd van de koper? Ik heb het nooit meegemaakt of gemerkt en ik kom al veertig jaar veel in boekhandels en koop al even lang boeken.

Hoe dan ook: Ik vind het betreurenswaardig nieuws, maar dat is misschien ook wel een generatiedingetje. Jongeren zelf hebben er geen last van, dat ze geen boek lezen, anders zouden ze het wel doen. En bovendien: er valt zoveel te lezen zonder dat er een boek aan te pas komt. Toch heb ik te doen met de jongere zonder boek; wat een gemis!

Vorige week in de trein kwam ik er trouwens wel nog een tegen: een jongere met boek. Ik stapte een coupé binnen en daar zat een jonge "Gothic" in al zijn (vergane) glorie. Alles was zwart: van kleding tot make-up. Piercings, kettingen, lange zwarte geverfde haren en lippen. Op het raamtafeltje lag het boek: The Penguin Book of American Poetry. Wat een verrassing! Ik kom niet vaak iemand tegen die dat boek ook heeft.

Ik wilde graag vragen wat hij het mooiste gedicht vond van welke dichter, maar hij had een koptelefoon op. Zowat de hele reis (hij stapte een station eerder uit) zat ik tegenover hem, te wachten tot hij die koptelefoon af zou zetten.

Ik knikte hem daartoe bemoedigend toe en hij en de koptelefoon knikten terug. Om zijn nek hing een zwart metalen Nijntje en toen hij uitstapte, zag ik dat op zijn rugzak -waar het boek in ging- met zwarte stift geschreven stond: "GO LEFT" met daaronder een pijl naar rechts.

Zo jammer! Twee verwante zielen op hetzelfde spoor en niks gewisseld…

reageer als eerste
Meer berichten