Logo wijksecourant.nl


Irma

Column Aart de Vries

Op 12 oktober 1654 ging 45.000 kg buskruit in het Delfts kruithuis de lucht in. Er vielen honderden doden. De klap schijnt op Tessel nog te horen zijn geweest. De kerk oordeelde: dit was de straf van God, voor al diegenen die op zondag niet de kerk maar de kermis bezochten. Op Allerheiligen van het jaar 1755 verwoestte een aard- en zeebeving de hele benedenstad van Lissabon. Er waren 40.000 tot 80.000 doden te betreuren. Filosofen vlogen elkaar in de haren of dit een straf van God was. Maar waarvoor dan? De Engelsen wisten het wel: voor die schandalige heksenverbrandingen van de katholieke Inquisitie. Onzin, vond Voltaire. Moesten daarvoor zoveel brave burgers het ontgelden? In de namiddag van 12 januari 1807 ontplofte door onbekende oorzaak een schip dat met 18.000 kg buskruit afgemeerd lag aan het Leidse Rapenburg. De balans: 150 doden, 2000 gewonden en 220 woningen volledig verwoest.

De dominees waren er als de kippen bij om de burgers vanaf de kansel het verval der zeden onder de neus te wrijven. Dit was Gods toorn, uitgestort over allen die verderfelijke toneelstukken bijwoonden in plaats van de kerkbanken op te zoeken. Eén dominee meende zelfs te weten dat er onder de doden geen godvrezende burgers waren. Anders dan in Lissabon was God in Leiden kennelijk wél selectief… De kerk zag rampen als welkome momenten om haar zieltjes weer in het gareel te krijgen. Strafte God immers de mensen al niet met een zondvloed toen zij kort na hun schepping al met elkaar overhoop lagen? Gods toorn: nu lachen we daar een beetje om. Hoewel… Na de verschrikkelijke tsunami in Thailand in 2004 stond er op de website van de EO een artikel dat God met deze ramp het sekstoerisme aldaar wilde treffen. Wilde God met de orkaan Harvey Trump te grazen nemen omdat hij een klein miljoen kinderen het land uit wil zetten? En José dan? Nog maar een orkaan, omdat hij maar niet wil luisteren? Dat belooft wat…

reageer als eerste
Meer berichten