Het Wijks Vocaal in actie in de overvolle kerk. (Foto: John Beringen)
Het Wijks Vocaal in actie in de overvolle kerk. (Foto: John Beringen)

Staande ovatie voor Wijks Vocaal

WIJK BIJ DUURSTEDE – Afgelopen zaterdag bracht het Wijks Vocaal in de Katholieke Kerk een jubileumuitvoering ten gehore waarbij het feit werd gevierd dat het gezelschap 40 jaar geleden werd opgericht. Het werd door het massaal aanwezige publiek beloond met een staande ovatie die enige minuten aanhield.

Door John Beringen


Een kleine rondvraag na afloop bij enige bezoekers levert uitsluitend lovende reacties op die o.m. worden verwoord als "fantastisch", "prachtig" en "van buitengewoon hoog niveau." De muziekliefhebbers laten desgevraagd weten dat dit niet alleen slaat op de uitvoering an sich, maar ook op het gevarieerde repertoire dat ten gehore werd gebracht alsmede het thema: het (nood)lot. Sommigen herkenden hierin een eerbetoon in de vorm van een symbolische verwijzing naar het grote drama waarmee het Wijks Vocaal werd geconfronteerd: het plotselinge overlijden van de vorige dirigent Rien Verbeek, nu iets meer dan een jaar geleden.
Het eerste stuk dat werd uitgevoerd, was het Schicksalslied van Johannes Brahms; een werk waarin soberheid en kracht hand in hand gaan. Daarna werd toccata, een instrumentaal muziekstuk dat wordt gespeeld door een bonte verzameling van slaginstrumenten, van Carlos Chávez ten gehore gebracht. Heel bijzonder was het derde stuk: Picchiarello van Vic Nees. De in Mechelen geboren componist liet zich bij het schrijven van dit werk inspireren door het gelijknamige gedicht van Anna Eva Gosso. Het gaat over een jongetje dat niet kan praten en het niet kan verkroppen dat hij dus ook nooit zal kunnen zingen; iets wat hij zo graag had willen doen. Hij kan slechts trommelen. Dat verklaart de naam van het stuk: Picchiarello, hetgeen "trommelaartje" betekent. In het stuk "proeft" de luisteraar woede, frustratie, maar uiteindelijk ook berusting. Het laatste stuk voor de pauze betrof "Da Pacem, Domine" ("Geef vrede, Heer") van de Russische componist Arvo Pärt. Het lied omvat een schreeuw om hulp van iemand die zucht onder onrecht. Het mag als autobiografisch worden aangemerkt als men het leven van Pärt bekijkt: hij werd door het Sovjetregime gedwarsboomd als componist van seriële muziek en raakte daardoor in een crisis die acht jaar duurde. Uiteindelijk zou hij middeleeuwse muziek bestuderen en vanuit deze discipline componeren. Het slotstuk, na de pauze, bestond uit "Carmina Burana" van Carl Orff. Een overbekend werk waarvan iedereen het indrukwekkende begin "O Fortuna" kent of weleens heeft gehoord. In het stuk staat de grilligheid van het lot centraal: de ups en downs in het leven. Fortuna is de grote boosdoener; die draait aan het Rad van Fortuin waardoor van het ene op het andere moment ultiem geluk kan omslaan in diepe ellende. "Lol maken, genieten en gewoon alles doen waar je zin in hebt zolang het nog kan," luidt het parool. Angst en ontzag maken plaats voor onverschilligheid. Geen enkele ondeugd wordt (meer) geschuwd. Dit werk bevat verschillende bijzonder moeilijke stukken voor solisten qua tempo, ritme en tekst die zonder uitzondering zowel krachtig als loepzuiver werden gezongen.

Bernhard Touwen, de huidige dirigent, verklaart het Wijks Vocaal een fantastische groep te vinden om mee te werken. "De oorzaak waardoor ik het stokje moest overnemen, was natuurlijk vreselijk. Maar ik heb iedereen leren kennen als buitengewoon leergierig, hard studerend en met ongelooflijk veel kwaliteit in huis," laat hij weten.

Meer berichten

Shopbox